The B.O.S.S (pol. S.Z.E.F)

Big Original Sanders Sandwich czyli Duża, Oryginalna Kanapka Pułkownika Sandersa – tak brzmi jej pełna nazwa.
W polskiej części sieci Kentucky Fried Chicken kanapka przybliżana jest klientom za pomocą hasła: Szef wszystkich kanapek!

Z której strony by na to nie patrzeć była to kolejna szansa dla KFC na pełną rehabilitację po udanej jak występ Joanny Moro w Opolu kanapce Rocker i nieco bardziej udanych ITwistach (nie mylić z produktami marki Apple). Ostatnimi czasy za jedyny sukces tej sieci uznaję siedmiotygodniowy pobyt wręcz legendarnego Qurrito na rynku.
Amerykańska sieć, specjalizująca się w daniach drobiowych a głównie panierowanych częściach kurczaka, w mojej opinii od jakiegoś czasu przeżywa kryzys nie mniejszy niż grecka gospodarka – dlatego każdą wzmiankę o nowościach i promocjach w KFC traktuję bardzo poważnie, staram się od razu przetestować nowe produkty i dać im po prostu szanse, której (tak na marginesie) zazwyczaj nie wykorzystują.

Tym razem wartości kaloryczne można poznać już dzień po premierze produktu, na polskiej witrynie internetowej KFC, choć nadal czekam na odpowiedź mailową w tej sprawie. W punkcie KFC przy ulicy Grzecznarowskiego w Radomiu, w centrum handlowym M1 nie uzyskałem żadnej informacji na ten temat. Niezmiernie mnie to dziwi, bo nie wyobrażam sobie żeby tak duża sieć wprowadzała do swych punktów nowy produkt a pracownicy nie potrafili podać choćby ilości kalorii w nim zawartych – to jak chcieć kupić samochód, przejść się do salonu dealera a sprzedawca informuje nas, że to nowy model i nie ma pojęcia jaką pojemność ma silnik…

Odbiegając od tych dygresji wspomnę iż mamy spory wybór opcji zamówienia kanapki The B.O.S.S a wśród nich:
Kanapka The B.O.S.S (765kcal) -11.95zł
Kanapka Junior B.O.S.S (404kcal) -6.50zł
Zestaw Junior B.O.S.S czyli małe frytki, dolewka i sama kanapka -10.95zł
Zestaw The B.O.S.S czyli duże frytki, dolewka i kanapka -17.95zł
Box Junior B.O.S.S: pięć sztuk Hot Wings, dolewka, małe frytki, kanapka -19.95zł
Box The B.O.S.S: pięć razy Hot Wings, dolewka, duże frytki, kanapka -25.00zł

Dopłacać kilkanaście złotych za frytki, napój i pięć fragmentów skrzydełek drobiowych w panierce to nie w moim stylu, więc na stole wylądował: The B.O.S.S, Junior B.O.S.S, Grander Texas, duże frytki i Wielka Dolewka (której wielkość głównie zależy od pojemności pęcherza spożywającego oraz długości pobytu w danym lokalu).
Towarzyszka spożywania tymczasowo zajęła się kanapką Grander Texas, więc miałem nieco czasu by poświęcić go obu wersjom S.Z.E.F-a. Na początek zaserwuję Wam, drodzy Czytelnicy, porównanie gabarytów mojej ulubionej pozycji w ofercie sieci KFC i tych dwóch nowości.VLUU L200  / Samsung L200

Jak widać kanapki z serii B.O.S.S pakowane są standardowo w papier z dedykowanym pod nie nadrukiem. Obie w konkursie szerokości mogą co najwyżej pucować buty Granderowi a i wysokość The B.O.S.S niewiele przewyższa wysokość kanapki Grander Texas, która przecież w tej kategorii jest raczej Arturem Barcisiem niż Wiktorem Zborowskim.
Powiedzmy sobie szczerze – materiały marketingowe McDonald’s czy Burger King nigdy nie będą tak przesadne jak te z KFC. Nie mam pojęcia co marketingowcy tej marki chcą przez to osiągnąć, ale taką taktyką nie ugrają nigdy więcej niż kilka złośliwych komentarzy na fanpage’u na Facebooku. A kto wierzy, że zdjęcie na stronie internetowej czy planszach w punktach KFC odzwierciedla to co dostanie naprawdę to ma w sobie tyle wiary co Marta Wierzbicka mówiąca, że rozbierane zdjęcia otwierają nowe możliwości.
W sumie lepsze to niż więcej predyspozycji.
Po krótkim rekonesansie przyszedł czas na bezproblemowe odwinięcie papierka i odkrycie jednej z tajemnic tamtego wieczoru – oto przede mną i Wami, Junior B.O.S.S:VLUU L200  / Samsung L200

Kanapka opisywana jest na stronie internetowej KFC takim słowami: Nie podołasz wielkiemu B.O.S.S’owi? Spróbuj swoich sił na nieco mniejszej wersji największej kanapki w menu KFC. B.O.S.S. Junior to aromatyczny piklowany kurczak w łagodnej panierce, chrupiąca sałata, czerwona cebulka i plasterki ogórka w puszystej sezamowej bułce.
Zgodnie z niegdyś przyjętym a następnie porzuconym standardem przeanalizuję kanapkę, podpierając się opisem producenta.
Od samego początku: to aż śmieszne by zadawać takie pytanie na początku – sądzę, że z kanapką The B.O.S.S spokojnie poradził sobie dwunastolatek a co dopiero zdrowa osoba w sile wieku? Ale o tym nieco niżej.
Idąc dalej: albo ja nie jestem tu w stanie czegoś zrozumieć z powodu zbyt małej wiedzy (ratujcie, drodzy Czytelnicy o ile tak jest), ale piklowanie to według źródeł, proces garbarski. W mojej opinii, ktoś tu się chyba pomylił jak Doda skacząca na jednym z ostatnich koncertów w objęcia swych fanów, bo ten kurczak powinien być peklowany.
Łagodna panierka rzeczywiście nie jest ani trochę pikantna, za to nieco zbyt słona i właściwie pozbawiona większej ilości nut smakowych. Pod tym chrupiącym i właściwie nie nasiąkniętym olejem poszyciem kryje się soczysty i bardzo dobrze przygotowany (prawdopodobnie) filet z piersi kurczaka – nie jest on ani trochę suchy i w każdym miejscu świetnie usmażony, gdyby nie panierka, której brakuje wyrazu bardziej niż graczom w Scrabble to byłby to zdecydowany atut kanapki.VLUU L200  / Samsung L200Kolejno poruszamy kwestię ogródkową czy też warzywną – jak kto woli.
Sekcja warzyw, jak na tak małą kanapkę jest nad wyraz urodzajna i muszę przyznać iż znajdują się w niej warzywa, które uważam za jedne z najlepszych dodatków do burgerów (choć tu oczywiście mamy do czynienia nie z burgerem a kanapką – mięso nie równa się mięso, ale to już kwestia nomenklatury) czyli czerwoną cebulę i pikle (może stąd to piklowanie?). Dodatkowo mamy tu sałatę, pokrojoną w strzępki.
Warzywa jakościowo jak najbardziej do przyjęcia, wszystko trzy naprawdę chrupiące i świeże jak poranna bryza. Cebula mogłaby być odrobinę bardziej ostra, ale przecież nikt tego nie wyreguluje w procesie dojrzewania. Pikle smakują jak zwykłe ogórki konserwowe z piwnicy Babci Janinki a sałata ma bardzo przyjemny i zaskakująco intensywny smak.
Puszysta bułka to standard wśród sieciówek – lekko posypana sezamem, miękka, aromatyczna, ale tym razem mało konkretna porcja pieczywka daje sobie spokojnie radę z utrzymanie tego co znajduje się w jej wnętrzu.VLUU L200  / Samsung L200Sos o którym nikt nic nie wspomniał smakuje jak słoik majonezu i garść słodkiej papryki w proszku – właściwie tak też wygląda. Z dosyć rzadkiej, białej masy majonezowej przebijają czerwone kropeczki papryki.
Jako całość kanapka to smak sezamowej bułki, kotleta z fileta z piersi kurczaka, takiego jak u Babci Janinki w niedzielę – mdłego sosu, który niestety Juniorowi odbiera mocy a dodaje kalorii i przede wszystkim octowo-gorczycowy posmak pikli, bo w sumie ta nuta, wraz ze zbyt słoną panierką wysuwa się na czoło tej kompozycji.

Uwaga! Nadchodzi szef wszystkich szefów.Tak wielkiej kanapki jeszcze w KFC nie było. B.O.S.S. to chrupiąca sałata, czerwona cebulka, plasterki ogórka, aromatyczny ser cheddar i dużo… bardzo dużo marynowanego kurczaka w łagodnej chrupiącej panierce.
Nie mam pojęcia czy marketingowcy KFC słowem Uwaga! chcą nas zachęcić do spożycia czy może przed nim przestrzec?
Szef wszystkich szefów, po odwinięciu go z dedykowanego papierka w kolorze drewniano-brązowym oraz ze stylizowanym napisem nań okazuje się co najwyżej szefem centrali gazowej w Zamościu.VLUU L200  / Samsung L200VLUU L200  / Samsung L200Trzystopniowe dozowanie bułki bardzo przypomina klasykę McDonald’s czyli BigMaca, ale tu sprawdza się o wiele gorzej – o ile środkowa część spełnia swe zadanie w stabilnym podtrzymywaniu całości to już górna i dolna część są zbyt cienkie by oprzeć się pokusie przeciekania pod wpływem sporych ilości sosu, które jest identyczną, mdłą mieszaniną majonezu i sproszkowanej papryki – niestety, więcej polotu posiada Bronisław Komorowski w swych wypowiedziach niż znalazłem w kompozycji tego dressingu.
Warzywa podobnie jak wyżej – nic się nie zmieniło, bo przecież to ta sama dostawa.
Kwestia ilości kurczaka, którą w opisie poruszają marketingowcy to oczywiście czysty subiektywizm – mam nadzieję, że gdy rozmawiają o innych rozmiarach to już tak nie przesadzają – mogliby tym sprawić zawód nie tylko innym, ale też sobie.VLUU L200  / Samsung L200W mojej opinii ilość kurczaka, który być może był marynowany, jest zadowalająca, ale też nie porywająca – ot taki jeden kotlet z filetu z piersi Babci Janinki (o którym już wspominałem, uważny Czytelniku) bywa większy. Cheddar, szczerze mówiąc, wnosi do tej kanapki dużo więcej niż się spodziewałem. Sądziłem, że jeden marny plasterek zginie wśród nijakiego sosu i plastrów ogórka konserwowego, ale tak nie było – dosyć mocno wybijał się w smaku, choć czuć było, że jest to jedynie jego łabędzi śpiew. Może gdyby w dolnej części znajdował się jeszcze jeden plasterek ser dopełniłby kompozycję znacznie skuteczniej? Nie mnie to oceniać, póki nie spróbuję.
A propos ułożenia – składniki są ułożone na górze odwrotnie do tych na dole, co sprawia, że dolna część bułki wręcz rozpada się w trakcie jedzenia. Kanapka nie jest tak wysoka bym miał problemy z ugryzieniem na całej jej wysokości nawet przy pierwszym kęsie.
Ogół standardowej wersji kanapki The B.O.S.S to głównie posmak octu z ogórków konserwowych, mdląca nuta majonezowego sosu, a w dalszej części chrupiąca lecz mało aromatyczna partia drobiowa i lekko przebijająca się, ale nie mogąca rozwinąć skrzydeł nuta sera Cheddar – może oprócz tej ostatniej mamy po prostu do czynienia z tą samą, choć dużo mniej stabilną i większą kanapką co w opcji Junior. Nie różnią się znacząco jeżeli chodzi o doznania smakowe. Choć w samej niestabilnej strukturze kanapki, połączonej z soczystością kurczaka odnajdowałem duża przyjemność podczas kolejnych kęsów.

Pepsi z dozownika odpowiednio, chłodna i intensywna w smaku – dozowanie lodu bez zarzutów. Kubełek wypełniony niesolonymi frytkami, które posiadają dużo większy powierzchniowo przekrój niże te z McDonald’s czy nowe z Burger Kinga są chrupiące, smaczne, posiadające odpowiednią ilość skrobi, choć może czasem zbyt suche – jako dodatek sprawdził się doskonale – polecam.VLUU L200  / Samsung L200

W podsumowaniu przytoczę może takie oto powiedzenie: z pustego to i Salomon nie naleje.
Cóż poradzić jeżeli ktoś sądzi, że w dobie ciągle powstających punktów sprzedaży burgerów (czy to foodtrucki wszelkiej maści czy burgerownie w lokalach) zawojuje kubki smakowe swoich klientów sznyclem z piersi kurczaka, majonezem i warzywami?
To nie ten kierunek w mojej opinii – The B.O.S.S nigdy nie będzie szefem kanapek, choćby w KFC, bo nawet nie jest w stanie gonić Grandera (chyba, że w kwestii kosztów) a co dopiero go dogonić.
Jest to raczej zwykły pracownik w dyrektorskim przebraniu w postaci ładnej otoczki marketingowej – do prawdziwego rządzenia i dzielenia wiele mu brakuje.

Reklamy

Hot or Not?

Cofając się niemal dwa miesiące wstecz myślałem jedynie o tym by zdążyć wrócić do kraju przed 9. września.
Nie dlatego, że miała mieć wtedy miejsce rodzinna impreza jakiegokolwiek rodzaju, nie na koncert ulubionego zespołu, nie na rocznicę wielkich wydarzeń, nie na mecz o wadze wielkiej jak pęczek pietruszki (Polska – San Marino).
Spieszyłem się, rezerwowałem lot i szybki powrót do domu z lotniska by zdążyć spróbować zaanonsowanego wtedy burgera Big King XXL w wersji Hot, dostępnego w sieci Burger King.

Uszczuplony jak ostatnimi czasy Dominika Ostałowska Big King XXL pozbył się kilku ważnych dla niego składników – przede wszystkim charakterystycznego King Sauce a oprócz tego pikli, którego pracowały na dobre imię swojego klienta jak obrońca Katarzyny Waśniewskiej i białej cebulki. Nie mam pojęcia w jakim celu pozostawiono strzępki sałaty lodowej, bo w mojej opinii jest to pakowanie czegoś zielonego na siłę. A propos siły – nasz bohater nabrał siły ognia jak gdyby nosił ze sobą kilka futerałów na gitary z filmu Desperado – poczytajcie z resztą sami: Prawdziwie królewska uczta. Podwójna porcja grillowanej wołowiny w towarzystwie sera cheddar, papryczki jalapeno i świeżej sałaty pokrytej sosem chilli cheese. Idealny wybór na wielki głód.
Opis wygląda bardzo dobrze i nie gorzej prezentuje się sama kanapka. Pierwszy raz nie udało mi się znaleźć elementu, który przekłamywałby rzeczywistość – w burgerze Hot Big King XXL znajdziemy bowiem: sezamowe pieczywo, dwa plastry sera Cheddar, znikomą jak liczbę kątów w okręgu ilość plasterków Jalapeño (rzeczywiście, mogła to być jedna papryczka), nieco sałaty lodowej i uwielbiany przeze mnie jak amerykański serial Przyjaciele, sos Chilli Cheese.
Czyż to zestawienie nie jest podobne do kanapki Long Chilli Cheese, oferowanego około okresu matur przez tę sieć?
Tak, dokładnie – a tamtą kompozycję uznałem za genialną w swej prostocie i smaku, żałując jedynie, że przyjemność jego spożywania nie trwała dłużej niż wejściówka programu informacyjnego TVP1 Teleexpress.
Teraz mam to w wersji powiększonej – jedynie z sałatą, którą dzięki opcji Have It Your Way! (koniecznie wykrzyknik) mogę po prostu wyrzucić – czy mógłbym chcieć więcej?
Może pokoju i sprawiedliwości na Świecie, ale to nie te kategorie.VLUU L200  / Samsung L200

VLUU L200  / Samsung L200Hot Big King XXL, którego spożyłem na pierwszym piętrze Galerii Słonecznej w Radomiu, zawitał do mnie ze świtą w postaci zestawu (nowa odsłona frytek i napój z dolewką) kolejnym Hot Big King XXL, tym razem bez zestawu i pojedynczym Whopperem z dodatkiem sera. Sam burger kosztuje 14.95zł a zakup zestawu zmusi nas do wyciągnięcia z portfela 20.95zł. Obaj Królowie zostali powiększeni o dodatkową porcję mięsa (kolejne 2.50zł). Niestety ilość kalorii w którą wyposażono tę wersję Big King XXL nie jest podana, ale licząc tak na oko jak Pan Rostowski finanse naszego kraju bez dodatkowego mięsa powinno to być około 1000-1100kcal. Dodatkowe patty to około 240kcal na plus.
Zaczynając analizę po raz kolejny muszę wspomnieć coś o bułce o której napisałem już chyba wszystko co mogłem – mam nadzieję, że mam wśród Czytelników kilka osób z chorobą Alzheimera i chętnie przeczytają po raz pierwszy (a właściwie kolejny), że to przyjemnie pachnące, lekko tostowane, białe, miękkie pieczywo nieco zapycha, ale nie na tyle by psuć nam całość. Przez wielkość porcji mięsa utrzymuje całość tak dobrze jak tuż po wyborach parlamentarnych w 2011 roku partia Janusza Palikota utrzymywała swój elektorat. Dolna część bułki nieco rozmiękła – z jednej strony to powód do radości z soczystego burgera a z drugiej problem przy spożywaniu, którym niezbyt się przejąłem.
Mięso to konkretne, około 113g patty, pełne soków, przynoszące smak prawdziwego mięsa i bardzo mi odpowiadające. Jak już kiedyś wspominałem to najbardziej smakująca mi sieciówkowa wołowina, choć zdarzają się przypadki, że wyciągnę z niej coś twardego jak worek kamieni – na szczęście mniejszych rozmiarów. Ser, który ma być serem cheddar a jest serem topionym o wątpliwym jak uroda naszych zachodnich sąsiadów smaku dojrzałego sera cheddar idealnie pasuje do mięsa i jak zazwyczaj cudownie reaguje na temperaturę burgerów roztapiając się odpowiednio na całej ich powierzchni.
Sałata to delikatnie chrupiące strzępki jej lodowej wersji, które posiadają różne odcienie zieleni i tak naprawdę do całości wnoszą tyle co romska rodzina do nowego mieszkania socjalnego. VLUU L200  / Samsung L200
Na samym końcu przyszedł czas na analizę tego co wyróżnia sezonową wersję kanapki Big King XXL od jej sezonowej, gorącej wersji. Spodziewałem się kanonady ognia z dwóch działek – jedno z nich na lufie miało mieć napisane Jalapeño a drugie Chilli Cheese – jednak to co dostałem to najwyżej zabawa w Dwa Ognie z dziećmi z podstawówki.
Po pierwsze to co przekreśla zadatki na ostrą zabawę to ilość amunicji jaką mają w sobie dwa działka wymienione wyżej – cztery czy pięć plasterków papryczki (bo na pewno nie papryczek) Jalapeño i ilość sosu Chilli Cheese, którą osobiście posmarowałbym jeden koreczek na przystawkę, nie są w stanie sprawić, że kompozycja dostanie taką porcję pikanterii na jaką zasługuje. Trzeba przyznać, że za obydwoma z tych składników wręcz przepadam a sam sos to do tej pory najlepszy dodatek jaki przyszło mi spożywać w jakiejkolwiek sieciówce, ale ktoś tutaj przy ustalaniu wielkości porcji a przy tym poziomu ostrości postąpił tak zachowawczo jak angielskie Panie Domu z używaniem soli.

Krótko wspomnę też o nowej odsłonie frytek, które kosztowałem już po raz kolejny.
Frytki przeszły terapię odchudzającą i aktualnie bardziej przypominają grubością frytki z McDonald’s niż te z KFC. W Wielkiej Brytanii frytki z sieci Burger King były grube, chrupiące i smaczne – u nas wersja grubsza była nieco mniej chrupiąca i wyrazista niż ta zza Kanału La Manche. Nowy model frytki, przynajmniej w mojej ocenie, to przede wszystkim dużo więcej skrobi i zdecydowanie mniej wody – zdarza się, że są one tak mączne, że aż ciężko je ugryźć po usmażeniu, ale większość z nich jest po prostu cienkim fragmentem ziemniaka o ładnej, żółtawej barwie, puszystym wnętrzu i nieco zbyt twardej warstwie wierzchniej z delikatnie przesadzoną nutą skrobi. Szczerze powiedziawszy ciężko mi zdecydować która odsłona bardziej mi smakowała, mimo, że zazwyczaj wolę frytki grubsze. Tym razem w tej (nazwijmy to) konfrontacji remis.
Napój nalewany z dozowników własnoręcznie również na zakończenie wypadł w podobnym stosunku – Pepsi z domieszką jej niskokalorycznej wersji bardzo smaczna, odpowiednio chłodna i wystarczająco wyrazista – niestety ulubiona Mirinda tym razem tak intensywna w smaku jak woda z cukrem.VLUU L200  / Samsung L200

Podsumowując, zestawienie kanapki jest jak najbardziej prawidłowe jednak ilość składników na które liczyłem jak na Andrzeja Olechowskiego w wyborach prezydenckich w których jeszcze nie mogłem brać udziału jest zdecydowanie zbyt mała by jakkolwiek mnie satysfakcjonować. Oczywiście, da się wyczuć przyjemnie serowy i delikatnie pikantny posmak sosu Chilli Cheese jak również ostrawy i kwaskowaty smak papryczek Jalapeño, ale tych nut jest zbyt mało w całości kompozycji by mnie porwać i sprawić tak dużą przyjemność ze spożywania co wspomniany wyżej Long Chilli Cheese dzięki któremu żywiłem tak duże nadzieje w związku z tą kanapką – niestety, rzeczywistość zbyt brutalnie zweryfikowała me oczekiwania i pozostawiła mnie z po prostu smaczną i delikatnie pikantną wersją jednego z moich ulubionych burgerów, która jest tak hot jak Anna Bałoń po przybraniu na wadze.
Ze swej strony polecam, nie zachwycając się jednak i szybko przechodząc w tryb codzienny po spożyciu (jakkolwiek to brzmi).

Serowy Kąsek i Klasyka bez Dodatków.

Bywa tak, że dodatki przyćmiewają dania główne – tak na przykład zdarza się w programie Kuby Wojewódzkiego gdzie często to on jest bardziej błyszczącą gwiazdką niż jego goście, choć z pozoru wydawałoby się, że powinno być inaczej.
Bywa też tak, że smak dodatków oceniamy jako równie pociągający i zajmujący co smak dania głównego – to tak jak w przypadku, który mam zamiar dziś opisać.

Pewnego popołudnia wybrałem się z towarzyszką spożywania na mały spacer połączony z obiadem w punkcie sieci Burger King na High Street w Slough. Naszą ofiarą padła kanapka dnia (1.99£), ale czymże byłaby ta kanapka gdybyśmy nie zamówili jej w wersji XL?
Tak też się stało i po chwili nie trwającej dłużej niż czas utrzymywania się PiS-u przy władzy XL Bacon Double Cheeseburger wylądował na naszym stole. Nie dość, że już w samej nazwie jest on podwójny to dołożyliśmy kolejną dwójkę w postaci dwóch kanapek. Jedna z nich z zestawem Super przeniosła w niemal bezprzewodowy sposób z mojego konta na konto amerykańskiej sieci 4.59£ a druga z zestawem pobrała w ten sam sposób 6.59£. Spojrzałem w dół i tuż pod dotykowym panelem przeznaczonym dla kasjera dostrzegłem cztery dodatki do wyboru, które zakupione do zestawu to wydatek jedynie 0.99£. Postanowiłem spróbować wyglądających najbardziej zachęcająco i na pewno niedostępnych w ofercie tej sieci w Polsce Chilli Cheese Bites.

XL Bacon Double Cheeseburger to klasyk nad klasykami okrojony z dodatków jak modelki pozujące do aktów i przyprawiony konkretną ilością kalorii w postaci bekonu. Całość była dla mnie jak niejedna para butów widzianych na wystawie: już przy pierwszej wizycie w tym lokalu chciałem go mieć – choćby na chwilę.VLUU L200  / Samsung L200Analiza nie będzie zbyt długa, bo i nie powinna – prostota tej kanapki zachwyci fanów klasycznych burgerów a dodatkowo sprawi, że wegetarianie i dietetycy zaczną sobie rwać włosy z głowy. Oto jej skromny opis na stronie producenta: No, there hasn’t been an eclipse, that’s just our XL Bacon Double cheeseburger blocking out the sun. 100% flame grilled beef with melted cheese, topped with bacon. XL ent!
Mamy tu jedynie bułkę, dwie porcje Królewskiej wołowiny, dwa plastry sera i boczek. Znakomicie(!). Nawiasem mówiąc jestem pod wrażeniem suchego żartu towarzyszącego temu opisowi – na szczęście miałem ze sobą 700ml kubek w którym znajdowała się Coca-Cola z lodem i to mnie uratowało.
Właściwie wszystkie elementy z których składa się kanapka dawno lub mniej dawno temu spożywałem, więc teoretycznie wiedziałem czego się spodziewać po całości, a jak to wyszło w praktyce? O tym za chwilę.VLUU L200  / Samsung L200Bułka to standard w tej sieci – miękkie, niekoniecznie suche pieczywo o delikatnie maślanym aromacie z nutą sezamu, którym posypane jest na wierzchu. Ser, który tym razem nie otrzymał nawet określenia Cheddar został roztopiony nie do końca, choć niemal w całości – jego smak to zdecydowana topiona baza z lekkim posmakiem sera. W mojej opinii od sera Cheddar marki Hochland różni się jak jednojajowe bliźnięta między sobą. Mięso to po raz kolejny konkretne, wystarczająco soczyste i swoją grubością mogące niesprawiedliwie konkurować z talerzem obiadowym patty, które dosyć łatwo wciąga mnie w świat niemal stuprocentowej wołowiny, broniącej się jedynie własnym smakiem. Z jednej strony jako sieciówkowej wołowinie brakuje jej objętości a z drugiej jako patty właśnie sieciówkowe jest wręcz wybitne, bo smaczne, soczyste i nieprzemielone na drobne. Ostatnim z aktorów tej wspaniałej uczty dla ciała i ducha to bekon do którego osobiście nie mam zastrzeżeń. Nie był on lotów tak wysokich jak najsłynniejszy lot balonem Felixa Baumgartnera, ale standardowo wysmażony, lekko tłuściutki, odpowiednio słony oraz niepozbawiony lekkiego dymnego aromatu to cechy, które powinny mu wystarczyć by być znakomitym dodatkiem do całości.
VLUU L200  / Samsung L200Jeżeli już mowa o całej kanapce to zestawienie mimo, że standardowe, mocno zaskakuje – brak warzyw działa na korzyść (na pewno nie dostawców) a brak sosów wpływa zaskakująco dobrze (na pewno nie na kieszeń podproducentów). Wręcz czuje się te 955kcal, które w naszym mózgu wywołują dwie reakcje żyjące ze sobą w pewnej sprzeczności: czy wykorzystać więc jamę ustna do mruczenia i wychwalania tego dzieła prostoty i grilla czy też w milczeniu zająć się spożywaniem i delektowaniem?
Wybrałem opcję drugą i nie żałuję: charakterystyczne choć nieco pozbawiony charakteru smak wołowiny z sieci Burger King świetnie współgra z delikatnie mdłą bułką i specyficznym choć oklepanym aromatem sera. W całości da się wyczuć niezbyt intensywną nutę bekonu, który przyjemnie uzupełnia całość, mimo, że nie odgrywa znaczącej roli. Całość smacznie kaloryczna, o odpowiedniej temperaturze i konsystencji – od czasu do czas a nawet częściej chętnie spożyję takiego klasyka bez dodatków.

Mówiąc o dodatkach słowem wspomnę o frytkach i napoju: te pierwsze są całkiem inne niż te sprzedawane w punktach sieci Burger King w Polsce – grubsze, bardziej ziemniaczane, o delikatniejszej, choć przyjemnie chrupiącej powłoczce. Drugi to podana w przykuwającym uwagę niemal tak efektywnie jak każdy muscle car na polskich ulicach, naprawdę sporych rozmiarów kubku Coca-Cola, która jest odpowiednio schłodzona, z pokrytą kwasem fosforowym słodyczą i odpowiednią ilością lodu, który wesoło szumi i trzeszczy przy poruszaniu pojemnikiem.
Tym może nieco rwanym jak ból w udzie krokiem przechodzę do sedna. Dodatku, który wspominam równie smacznie co samo danie główne.VLUU L200  / Samsung L200Chilli Cheese Bites na oficjalnej, brytyjskiej stronie internetowej sieci Burger King są opisane w ten sposób: There are two ways to make your cheese bites more exciting. One way, is to base jump while you eat them. The other safe, and tastier, way is to add chillies. Available in Regular and Large. Wersja Regular to cztery sztuki, które legitymują się wartością odżywczą 238kcal a Large to sześć serowych kąsków czyli 366kcal. Składniki odżywcze to jak nietrudno się domyślić głównie węglowodany i tłuszcz, choć zawartość białka nie jest liczona w dziesiątych częściach grama – inaczej niż można by się spodziewać. Same Cheese Bites przy pierwszym kontakcie ani trochę nie sprawiają wrażenia pożywienia, które jest w stanie dać nam choć po części zadowalające doznania smakowe. Już pierwszy kęs sprawia, że zdajemy sobie sprawę, że myliliśmy się jak Donald Tusk i jego partnerzy partyjni w ustalaniu programu Platformy Obywatelskiej przed wyborami.
VLUU L200  / Samsung L200Lekko chrupiąca, niezbyt gruba panierka, w którą wchłonęło nieco tłuszczu, ale nie na tyle by psuć nam smak całości kryje gorące wnętrze o barwie kremowej żółci z wstawkami jarzynowej zieleni i konsystencji dosyć rzadkiego budyniu, które po pierwsze raczy nas przyjemnym, warzywnym smakiem świeżej, zielonej papryki, uzupełnionej mieszanką charakterystycznych nut sera topionego i żółtego, który pochodzi z półki przynajmniej tak niskiej jak Jarosław Kaczyński.VLUU L200  / Samsung L200Chilli czyli smak ostrych papryczek jest wyczuwalny dopiero na finiszu i znakomicie uzupełnia całość nie dominując w niej. Kompozycja jest bardzo udana – wnętrze pełne tłuszczów wystarczy by wytworzyć odpowiednią konsystencję za to smak papryki i chilli pokrywa tłusty smak, dając miejsce aromatowi serów. Panierka jedynie domyka całość i nie ma w niej nic co warte byłoby zapamiętania.

Podsumowując całe danie muszę przyznać, że żałuję iż cheese bitesów nie ma więcej – cztery czy sześć sztuk to za mało by nacieszyć się ich interesującym smakiem i sprawić problemu wątrobie. Kanapka jest jak występy Ireneusza Krosnego – to coś co swą prostotą wybija się ponad inne produkty, każdy powinien bez problemu ją zrozumieć a większość nawet będzie bawić.
W obu przypadkach dokonałem na pewno wyboru o niebo lepszego niż desygnowanie Bartosza Arłukowicza na stanowisko Ministra Zdrowia. Ponad 2000kcal, które oferuje danie w takiej konfiguracji jaką ja wybrałem sprawia, że po wyjściu z lokalu czuje się ciężki i bardzo szczęśliwy, że prostota może w takim przypadku zwyciężyć a dodatek może znaczyć niemal tyle co główne danie. Ze swojej strony jak najbardziej polecam i liczę, że serowe kąski pojawią się w ofercie sieci Burger King w Polsce.

Nie wszystko cudowne co certyfikowane.

Tytuł mówi sam za siebie – dziś rozprawię się z Angusem czyli wołowiną certyfikowaną, pochodzącą z rasy bydła Aberdeen Angus. Co do samej historii tej wołowiny i innych szczegółów odsyłam do Wikipedii – ja niczego więcej nie objawię, może jedynie tyle, że te krówki można czasem tu, w UK zobaczyć na własne oczy (nie, nie mówię o cukierkach).
Osobiście zajmę się jedynie oceną burgera w którym znajduje się patty sporządzone ze 100% (jak firma z tekstyliami) certyfikowanej wołowiny Angus.

Zaczynając muszę wspomnieć o dwóch kwestiach (wątpliwości dotyczą mojej wizyty w punkcie Burger King w Slough). Pierwsza z nich to bułki w ofercie Angus Collection: otrzymana bułka i ta z materiałów marketingowych różniły się jak muzyka zespołu PIN i Nightwish – pierwsza słodkawa, miękka, pospolita i zapychająca a druga pełna, konkretna i zapadająca w pamięć.
Kwestia druga to obsługa: młoda (stawiam, że młodsza ode mnie) dziewczyna w burce (nie mam uprzedzeń, ale cholernie mnie to raziło) zapewniała mnie, że zamówiony przez mnie Angus XT (czyli wersja z grubszym patty) Smoked Bacon&Cheddar to ten za którego policzyła 6.49£ zamiast 7.09£ w zestawie Super. Kolejno jej sporo starszy kolega poinformował mnie, że wersji XT już nie ma… Idąc dalej po otwarciu pudełka zawód porównywalny z tym na portalu Onet.pl po przegranym przez Polską Borussię finale tegorocznej LM – bułka okazała się sezamowo-maślana a nie pszenno-słona.
Tak czy inaczej chodziło mi tu przecież o mięso a nie o całą kompozycję. Lekko skonsternowany niewiedzą pracowników przeszedłem do stolika i konkretów.

Co ujrzałem? Czarne pudełko, co interesujące dwustronne jak skafandry dla dzieci z lat 90′ – z jednej strony mamy pudełko na Angusa a obracając je spodem do wierzchu mamy pudełko kryjące kanapkę Chicken Tendercrisp. Nie, to nie działa tak, że jedynie obrócenie pudełka zmieni zawartość – to nie historia rodem z Harry’ego Pottera. Obrócenie pudełka z burgerem w środku może jedynie narobić bałaganu. Interesujący zabieg, zapewne obniżający koszty – według mnie znakomite posunięcie Burger Kinga. Pudełkiem interesujemy się jedynie przez chwilę w trakcie spożywania, więc nie sądzę by komuś ten dualizm przeszkadzał a dla osób kolekcjonujących takie pudełka to wręcz gratka.VLUU L200  / Samsung L200 VLUU L200  / Samsung L200 VLUU L200  / Samsung L200W środku kanapka, która zawiera: bułkę maślano-sezamową, majonez, pomidora, sałatę, ser, bekon i oczywiście burgera z certyfikowanej wołowiny Angus.VLUU L200  / Samsung L200 VLUU L200  / Samsung L200Kolejno: o tego typu bułkach z sieci Burger King pisałem już więcej rozprawek niż przez cały okres edukacji na lekcjach języka polskiego. Majonez – król mdłości, który łechta podniebienie aż do wymiotów – nigdy za nim nie przepadałem i nadal uważam, że zamiast niego powinno się do burgerów wrzucać sosy i to zrobiłoby im dobrze jak wypicie gorącej herbaty po niespodziewanych wymiotach. Pomidor i sałata – zazwyczaj przeze mnie karcone jak nieposłuszne psy w dawnych czasach tym razem wyciągane niemal na piedestał: mimo, że nie najważniejsze tu bardzo smaczne i już nie takie płaskie w smaku jak zazwyczaj. Pomidor nad wyraz pomidorowy i z wyraźnie zbitym miąższem, dzięki czemu nie rozlewa się gdy tylko spróbujemy go ukąsić. Sałata miejscami wyjątkowo zielona, bardzo chrupiąca o zadziwiająco świeżym i warzywnym smaku. Mature Cheddar jak opisują go na przejrzystych jak powietrze w mglisty poranek stronach internetowych sieci Burger King jest tak dojrzały jak decyzje Joanny Muchy czy zachowania Jolanty Rutowicz. Zwykły, topiony ser o niezbyt wyraźnym aczkolwiek przyjemnym smaku, nie do końca roztopiony i ciągnący się tak długo jak trzyodcinkowe miniseriale. Jako przedostatni wezmę na warsztat boczek, który miał być smoked a tak naprawdę jest niewyraźny i smutny. Moją radością było jedynie to, że nie był przesadnie słony. Z drugiej strony nieprzesadnie chrupiący i niezbyt dobrze wysmażony – to przymioty które cieszą jak informacje o narodzinach królewskiego dziecięcia (choć może przesadziłem, bo bekon interesował mnie bardziej).VLUU L200  / Samsung L200

Takim sposobem jak mawiał Pascal Brodnicki a do tego żwawo przeszliśmy do bohatera dzisiejszej oceny czyli patty sporządzonego z certyfikowanej przez Aberdeen-Angus Cattle Society wołowiny pochodzącej z rasy Aberdeen Angus.
Zacząć należy od wyglądu – średnio-mocno zmielona wołowina jest uformowana w dużo bardziej cienki burger niż te standardowe znane z produktów sieci Burger King. Nieco bardziej zwęglony, choć to zależy z której strony na niego patrzeć, posiadający dziwne wypryski ściętego białka, przypominające przyssawki ośmiornicy. Przygotowany raczej standardowo z tego co widzę.
Przyprawiony jedynie solą burger przy pierwszym kęsie wydaje się być w porządku, ale dalej atakuje nas takimi sucharami jak niektórzy koledzy z gimnazjum. Soczystości nie dostrzegłem nawet z odległości kilku milimetrów.
Rzeczywiście, burger jest nad wyraz mięsny, ale czyż nie tak samo mięsne są burgery z McDonald’s czy te standardowe z Burger Kinga?
Te z McDonald’s, mimo, że nieco łykowate, lubię za ich soczystość i niezagubienie smaku mięsa, te z Burger Kinga za konkrety i ich indywidualny posmak – Angus przy nich wydaje się być po prostu ich cieńszą, mniej soczystą i bardziej zwykłą wersją.
Sama świadomość pożywiania się certyfikowanym mięsem nie działa na mnie aż tak mocno by wrócić po kolejne burgery z Angusem – w ten sposób zaoszczędzę pieniążki na prawdziwe konkrety w stylu XL Bacon Double Cheeseburger, który pożywi mnie ponad 1000kcal.

Podsumowując: cała kanapka, która dostarcza 682kcal jest tak standardowo-klasyczna, że analiza jej zestawienia wiązałaby się z moim cofnięciem do epoki przed pierwszą wizytą w McDonald’s by się nad tym rozpisywać. Sama kwestia wołowiny jest jasna jak cera Anne Hathaway – świetny zabieg marketingowy Burger Kinga, szczególnie tu, niemal w ojczyźnie Angusa – niestety nie przekładający się na smak.
Od teraz dwa razy zastanowię się nim będę musiał przyznać, że jakość idzie w parze ze smakiem a wspólny wykres tych dwóch wartości jest zawsze liniowy rosnący.

Steakhouse Double

W Polsce jeszcze jakiś czas temu w sieci Burger King był dostępny Steakhouse. Aktualnie zniknął, podobnie jak informacje o próbach nuklearnych Korei Północnej. Będąc w UK, w nieco dziwnych okolicznościach dotyczących bułek zamówiłem za 6.49£ Angus Smoked Bacon&Cheddar w zestawie super (0.75l napój i duże frytki – dodatkowe 0.60£) a obie towarzyszki spożywania mogły raczyć się Double Steakhouse w zestawach regular (0.4l napój i małe frytki, które wcale nie są takie małe) za 6.79£. Dzięki temu, że żołądek jednej z nich napełnił się tuż po tym jak spożyłem swojego burgera miałem możliwość skorzystania z dokładki w postaci połowy Steakhouse Double (nie, to nie znaczy, że zjadłem pojedynczego).

Ostatnio jeżeli myślę o Burger Kingu to widzę w ich ofercie coraz więcej klasyki – zazwyczaj sezamowe bułki, konkretne burgery, wszędobylski majonez, który przyprawia mnie o taką radość jak brak papieru toaletowego w łazience, pomidor, sałata…
Steakhouse niewiele odbiega od tych standardów: choć na grafikach widzimy nieco powiększoną wersję bułki znanej z Chikkera oferowanego przez McDonald’s to w punkcie Burger King w Slough na ulicy High Street otrzymałem zwykłą, sezamową, znaną z Big Kinga bułkę. Idąc dalej dwa wołowe burgery (tutaj można rzec, że są zwykłe – to nie certyfikowany Angus), bekon, cokolwiek to znaczy strona internetowa podaje, że znajduje się w nim amerykański ser, chrupiącą cebula, świeża sałata i pomidory a za utrzymanie odpowiedniej wilgotności nie są odpowiedzialne nawilżacze powietrza a dwa sosy w postaci majonezu i western BBQ. W sumie jest on podobnie zestawiony do mojej ulubionej wariacji na temat Big Kinga XXL gdzie dokładam dwa patty, prażoną cebulę i sos BBQ zastępujący King sauce. Jedyna różnica to pikle, które walczą o swoje miejsce z pomidorami – na początku ten drugi dodatek wydawał mi się bez szans jak Adamek przed walką z Kliczko, ale potem… Oczywiście o tym za chwilę.VLUU L200  / Samsung L200Zacznę od dodatków: Pepsi znakomicie chłodna, odpowiednia ilość lodu w sporych kostkach, nie zaburzających delektowania się napojem i nie uwalniających takich ilości wody, że napój po chwili traci swój smak. Kubek przywodzący na myśl fale Pepsi, które mógł narysować nawet Salvador Dali wygląda świetnie i okazale, choć takie już w naszym kraju widywałem. Pewnie jakieś anty-tłuszczowe rozporządzenia Izby Gmin czy Izby Lordów sprawiły, że otrzymując 750ml napoju nie możemy liczyć na choćby kroplę więcej – na szczęście w Polsce wygląda to inaczej. Sam smak napoju odpowiada mi bardziej niż Coca-Cola z 2l butelki, którą na każdym kroku można kupić tu za 1.00£ – wyrazisty i dzięki odpowiedniej temperaturze złudnie pozbawiony zbytniej słodyczy. VLUU L200  / Samsung L200Frytki: lekko żółte, grubsze i nieco dłuższe niż w Polsce. Nie mam pojęcia jakich odmian ziemniaka sieć Burger King używa do ich produkcji tutaj, ale są rewelacyjne – zwarte, konkretne a jednocześnie puszyste, chrupiące i zawierające mniej tłuszczu niż bohaterki Łabędziem Być po poddaniu ich zabiegowi liposukcji. Dużo smaczniejsze niż te oferowane w naszym kraju i choć to inna półka frytek to dla mojego podniebienia mogą spokojnie konkurować z tymi oferowanymi w McDonald’s.

Nareszcie przyszedł czas na ujawnienie kto naprawdę rządzi Światem… A nie, to nie ten tekst.
Nareszcie przyszedł czas na analizę naszego głównego bohatera czyli standardowego tutaj, nie wykorzystującego żadnego Have It Your Way! Steakhouse Double.
Typowa dla sieci Burger King, lekko tostowana bułka udekorowana ziarnami sezamu, które zdecydowanie dodają jej uroku i delikatnego aromatu po podgrzaniu – miękka jak nogi po pielgrzymce do Częstochowy, zapychająca, aromatyczna i smaczna. W rzeczy samej to tylko pieczywo, ale do burgerów pasuje idealnie.
Kolejno zatrzymam się na sekcji warzywnej, która w tym burgerze jest tak klasyczna jak muzyka Mozarta – chrupiąca, bardzo świeża i zielona sałata. Po raz kolejny jestem zmuszony użyć słowa chrupiąca by opisać cebulę, której jednak małe ilości sprawiają, że jej delikatny jak na białą odmianę smak jest niemal niewyczuwalny w całym burgerze.
Sprawa pomidora nie jest już tak prosta jak zwykle. Nareszcie sprawił to co powinien – dodał powiewu świeżości, pomidorowego smaku i utrzymał wilgotność na zadowalającym a nie zbyt wysokim poziomie. Gdybym miał pewność a nie jedynie szanse jak w Lotto, że za każdym razem będzie taki jak w tej kanapce to stawiałbym go ponad pikle.
Burgery to standardowe mielone mięso wołowe o którym napisałem już tyle co Henryk Sienkiewicz o Faraonie, więc dodam jedynie, że jeżeli chodzi o sieciówkowe patty to to smakuje mi najbardziej (już nie wspominając, że jest go tu dwa razy więcej).
Finiszem tak znakomitym jak te z peletonu w Tour de France powinien zająć się prawdziwy amerykański team w postaci bekonu (pol. boczku), prażonej cebulki i sosu BBQ.VLUU L200  / Samsung L200Mało nie zapomniałbym o amerykańskim serze, który jest tak amerykański jak Helena Vondrackova – to standardowy ser topiony typu Hochland, którego w swoim zespole wymienione wyżej składniki nie chcą, bo jest zbyt europejski. Za to w całą kanapkę wkomponowuje się tak dobrze jak zwykle.
Wspomniany wyżej amerykański team zdecydowanie zyskuje dzięki dwóm graczom: sos BBQ Western współgra idealnie z prażona cebulką jak Scottie Pippen z Michaelem Jordanem. W tym teamie kuleje nieco bekon, któremu ktoś zapewnił zbyt mało czasu w ciepłych klimatach – słabo wysmażony, praktycznie niesłony i płaski w smaku – z dwóch opcji gdzie miałby przyćmiewać lub nie przeszkadzać innym składnikom wybieram tę drugą i właśnie w ten sposób bekon się tu zachowuje. Nie przeszkadza znakomicie chrupiącej i wyrazistej prażonej cebulce, której jest niestety zbyt dużo. Nie robi też przeszkód sosowi BBQ, który nadaje całej kanapce amerykańskiego, prawdziwie burgerowego klimatu – jego ilość jest na tyle odpowiednia by sprawić, że kanapka staje się jeszcze smaczniejsza, ale nie na tyle by przebijać smakiem całą kompozycje co czasem udawało się prażonej cebuli.
Na sam koniec pozostawiłem tego, który przydaje się tu jak gwiazdy w polityce – niezauważalny w całej kompozycji dopóki nie przychodzi czas na oficjalne prezentacje gdzie można go wymienić jako teoretycznie znaczący coś dodatek. Majonez, bo o nim mowa, występuje tu w ilościach, które dodane do całej miski sałatki pokryłyby dwa liście sałaty i jeden groszek – ma taka siłę przebicia jaką aktualnie dysponuje partia Janusza Palikota i choć tam jest, to tak jakby go nie było, więc odpuszczę mu.

Kończąc te dywagacje na temat pojedynczych składników czas podsumować całą kanapkę. Tylko co ja mogę tu napisać? Początkowo może się wydawać, że składników jest zbyt wiele, ale idąc dalej to prawdziwie podwójna klasyczna kompozycja, której również klasycznej odmienności nadają prażona cebulka i sos BBQ – dodałbym bardziej wyrazisty boczek, usunął majonez, ale do innych składników nie jestem w stanie się przyczepić.
Znakomicie zestawione, świeże i smaczne 947kcal, których spożywanie może spowodować tylko uśmiech (ewentualnie u niektórych zajady).
Ze swojej strony polecam – nawet zestawiając go z Have It Your Way! w Polsce powinniście być zadowoleni.

Tropical Mango Smoothie

Jeżeli chodzi o sieć Burger King to inaczej niż w KFC oferta Polska-UK pokrywa się przynajmniej w 40%. Klasyk nad klasyki czyli Whopper, Steakhouse w wielu wariacjach, Big King (w niektórych restauracjach dostępna opcja XL), kilka ileś-tam-funciaków z serem, mniejsze czy większe kanapki z kurczakiem (na przykład Chicken Royale czyli bliźniak dobrze mi znanego Long Chicken). Podobne desery lodowe, Sundae, Frappe i coś z czego skorzystałem ja, ale o tym za chwilkę.
Jeżeli chodzi o ofertę wołową to spożyłem Angus Smoked Bacon & Cheddar, a przy okazji jedna z towarzyszek spożywania umożliwiła mi spożycie połowy Stekhouse’a w wersji Double.
Tym razem jednak zajmę się czymś ze strefy słodyczy, a raczej tym co ma nas ochłodzić w letnie dni (a tych ostatnio tu nie brakuje – w sumie podobnie jak wszędzie na naszej półkuli). Właściwie mówię o Smoothie – oferowane tu dwa smaki to te same dostępne w Polsce od 7.50zł (Banan-Truskawka oraz Mango) a tutaj mały za 1.89£ a duży za 2.19£ – różnica więc tak duża jak ta w scenariuszu dwóch kolejnych odcinków serialu Barwy Szczęścia. Może dlatego zdecydowałem się na wersję większą, która dostarcza nieco ponad 300kcal. Co zabawne – aktualnie w McDonald’s w UK dostępne są również Smoothies o smaku Mango&Pineapple i Strawberry&Banana – jak wiadomo te dwie sieci konkurują nie tylko na polu burgerów a ja nie mam zamiaru rozstrzygać kto w smoothiesowej bitwie był pierwszy a tym bardziej kto zwyciężył.

Wracając do bohatera mojej oceny: smoothie to głównie lód (więc woda), sok owocowy i jogurt – w punkcie Burger King w Slough na ulicy High Street jest to realizowane tak, że do stacjonarnego blendera wlewana jest odpowiednia ilość żółtawego płynu (który w mojej opinii jest czymś na kształt skoncentrowanego substytutu jogurtu i soku owocowego) oraz wrzucany jest cały kubek lodu. Kolejno wszystkie składniki są mieszane oraz kruszone na naszych oczach i już po chwili przed nami stoi kubek żółto-pomarańczowego płynu z zaokrąglaną przykrywką, która na środku posiada otwór na grubą, przezroczystą rurkę, którą otrzymujemy w zestawie.

Pierwsze pociągnięcie ze słomki i już przypomina mi się obrazek reklamujący Tropical Mango Smoothie z oficjalnej, amerykańskiej strony Burger King gdzie oprócz cząstek mango spostrzegłem fragmenty ananasa (wtedy zrodziła się teoria, że Burger King i McDonald’s mogą nam podawać to samo, ale to sprawdzę spożywając jeszcze smoothie w McDonald’s) – zdecydowanie wyczuwalna nuta ananasa, którą po chwili przykrywa delikatnie mdłe i słodkie ale nad wyraz znakomite i wyraziste mango. Pociągając dalej ze słomki nie wyczujemy już zbyt wiele ananasa. Jak na mango smak jest bardzo intensywny i dużo bardziej zdecydowany – w porównaniu do owocu wyeliminowano niezdecydowaną, mydlaną nutę i dodano dużo więcej świeżości, soczystości i w rzeczy samej to mango jest dużo bardziej owocowe.
Gładkość struktury jest porażająca, nie brakuje mi tu ani trochę mleczności, jakichkolwiek grudek czy chrupek – wystarczy ten idealnie przemielony lód z sokiem. Słówko smooth, które niestety nie posiada gastronomicznego odpowiednika w polskim języku znakomicie oddaje to z czym mamy do czynienia.VLUU L200  / Samsung L200Podsumowując Tropical Mango Smoothie a w Polsce po prostu Mango Smoothie to produkt warty wydanych na niego pieniędzy – nie orzeźwia co prawda jak wytrawne napoje bezalkoholowe, ale potrafi skutecznie nas ochłodzić i zapewnić dawkę solidnych, soczystych, wyrazistych owocowych doświadczeń.

Nie spodziewajcie się rozcieńczonego soku – nastawcie się na coś o konkretnym smaku a jedyne co w nim złego to możliwy ból zębów wywołany chłodem.

Duży i Smaczny?

BigTastyW Polsce pojawia się tak często jak słoneczne dni, jego grono fanów jest na pewno większe niż wielbiciele grupy Feel a tak nawiasem mówiąc rozpada się trochę mniej i rzadziej niż ci przedstawiciele nurtu nju uejw polisz pap. Jego smak musi być więc znakomity.
Wyciągnięty z pudełka powinien robić wrażenie przynajmniej tak dobre jak przyszły zięć na pierwszym, oficjalnym obiedzie u teściów. Ilość składników powinna przytłaczać jak ciśnienie rzędu 20bar a całość to przecież klasyk nad klasyki(!), ale od początku.

W różnych krajach różnie nazywany, ale w większości podobny jeżeli chodzi o zestawienie składników. Wyprodukowany by zagrozić kanapce Whopper produkowanej przez sieć Burger King, która jest takim klasykiem wśród kanapek jak Sienkiewicz w polskiej literaturze.
Klasyk klasykiem, ale standardowy Whopper jest ubogi jak Charlie przed spotkaniem z Willym Wonką dlatego też warto zabrnąć nieco dalej i poprosić o dodatkowy ser czy bekon.
Punkt McDonald’s w Slough przy Farnham Road oferuje dania w Drive Thru, lecz nie posiadając samochodu wygodniej spożywa się w lokalu.
Z towarzyszką spożywania zamówiliśmy Chicken Legend with Cool Mayo oraz Big Tasty with Bacon w zestawach powiększonych – sam Big Tasty to koszt 5.29£, wersja z bekonem 5.69£ a do zestawu powiększonego należy doliczyć 0.40£.
Koszta to wręcz spore, ale zrozumiem tych, którzy będą mieli okazję zjeść tę kanapkę tutaj poza sezonem i wydadzą te pieniądze właśnie na Big Tasty.

The Big Tasty, served with bacon, features a 100% beef patty with square cut lettuce, onions, two tomato slices, Big Tasty sauce and three slices of cheese, made with Emmental, all in a sesame-topped bun.
Tak swój produkt na oficjalnej brytyjskiej witrynie internetowej opisuje McDonald’s.
Serwowany z bekonem – dokładnie tak. 100% wołowiny – ja za to nie ręczę, ale wierzę jak Muzułmanie w Allaha. Pocięta w kwadratowe kawałki sałata – zwykła i lodowa, prawie, że standard. Cebula – niestety biała, więc wolę bez. Dwa plastry pomidora, o którym mam tak dobrą opinię jak o Szymonie Majewskim – dwóch Szymonów Majewskich? Wolałbym już podwójną Weronikę Rosatti, choć to i tak niewiele lepsze.
Big Tasty sos – oryginalny sos McDonald’s, tak jak w przypadku sosu do burgera BigMac jedyny i niepowtarzalny, nieużywany nigdzie indziej a tajemnica jego składu jest strzeżona tak pilnie jak wrota Pałacu Prezydenckiego (może nawet trochę lepiej). Trzy plasterki sera… Ementalera. Ekhm. O tym za chwilę.
Wszystko zamknięte w sezamowej bułce o znanej wszystkim jak bracia Mroczek strukturze.

Właściwie to od niej powinienem zacząć. Lubię tę bułkę jak filmy pod egidą Marvel – jest miękka, puszysta, nieco zapychająca i dosyć aromatyczna. Trochę się rozwarstwia a sezam na jej wierzchu dodaje uroku kontrastując z ciemną skórką.
Z mniej ważnych rzeczy, które smaku zbytnio nie wzbogacają i są tam jedynie po to by w tabelach wartości odżywczych można było dopisać kilka mikrogramów witamin to sałata, której ilości pokryłyby powierzchnię niejednego boiska do gry w piłkę nożną – kolejnym razem poproszę o nieco mniej i pomidor, a nawet jego dwa plastry, które potrafiłyby sprawić, że nawet najwyższe wały przeciwpowodziowe by się poddały. Smak tych warzyw jest płaski i blady jak pojęcie Bartosza Arłukowicza o polskiej służbie zdrowia.
Cebula, niestety biała (jak już wspominałem, uważny Czytelniku) dodaje nieco chrupkości i (o dziwo!) ostrego, cebulowego smaku, który zazwyczaj niezbyt sobie cenię, choć akurat w tym przypadku okazuje się dosyć przydatny a to z powodu reszty składników, które (może oprócz bekonu) składają się na dosyć mdłą kompozycję. O tym jednak kilka słów w podsumowaniu.
BigTasty (1)BigTasty (2)Kolejno bekon – gdy jadłem go w Windsorze był idealny – niezbyt słony, idealnie soczysty a jednocześnie chrupiący i wyzwalający w mózgu przez kubki smakowe reakcję typu: więcej świni! W Slough nieco go przypalono, ale to jego (a właściwie nie jego) jedyna wina, nic innego nie mógłbym mu zarzucić – nadal smaczny, wyrazisty i nieprzesadzony.
Ser czyli Ementaler, który w mojej opinii, oprócz barwy niewiele różni się od spotykanego zazwyczaj w kanapkach McDonald’s Cheddara. Miałem z nim wyjątkowy problem – strona internetowa podaje, że powinno się go tam znaleźć trzy plastry i na grafice rzeczywiście tyle ich jest. W Windsorze otrzymałem jednak tylko dwa a w Slough ani jednego – nic z tego nie rozumiem, kolejnym razem przy innej ilości niż trzy przejdę się do kas z zapytaniem jak to naprawdę wygląda.
Burger – prawdziwy ćwierćfunciak – 113.4g wołowiny. Stuprocentowej, soczystej, nieco łykowatej, choć tym razem dosyć miękkiej i standardowo doprawionej jedynie solą i pieprzem – dzięki niebiosom nie octem słodowym.
Połączeniem majonezu i lekkiej musztardy określiłbym zwieńczenie całości czyli sos Big Tasty. Nie jest aż tak dobry by nie móc się nim nacieszyć do końca przy każdym gryzie – jest w porządku – jak kolega z ławki, którego przydzielili odgórnie – wszystko z nim w porządku, ale na imprezę nigdy go nie zaprosisz.
Kompozycja jest delikatna, bardziej majonezowa, z ledwie wyczuwalną nutą octu i zanikiem jakichkolwiek przypraw.

Całość to klasyka w pełnym wymiarze: konkretny burger ze sporą ilością mięsa, sera, warzyw, sosu i smacznym dodatkiem w postaci boczku.
Niestety, przez jego rozmiar (jest przynajmniej o pięćdziesiąt procent szerszy od Big Maca), dużą ilość półpłynnych (pomidor, sos) składników oraz sałatę sporo wypada spomiędzy bułki a często sam burger zaczyna się wysuwać co bardzo utrudnia spożywanie a mnie przysparza wiele frajdy.BigMac vs. Big TastyGdyby nie cebula i bekon smak byłby mdły i nudny – te dwa składniki dodają nieco animuszu i sprawiają, że cała kompozycja staje się bardzo smaczna i sycąca – choć z tym drugim przy 890kcal nie powinno być żadnego problemu.
Czy jest duży?
Można by tak rzec.
Czy jest smaczny?
Jest na pewno udaną klasyczną kompozycją, obok której nie można przejść obojętnie.
Ze swojej strony polecam, choć Big Tasty w walce z moim ulubionym Big Kingiem nie miałby szans. Na pocieszenie możecie mu przekazać, że gdyby w Polsce był dostępny częściej niż dwa miesiące w roku to raczej on byłby najczęściej spożywaną przeze mnie pozycją w McDonald’s.

Doładowany?

Korzystając z prawdopodobnie niekrótkiego pobytu w UK zajrzałem do punktu KFC, oferującego dania w Drive Thru, który znajduje się na ulicy Farnham Road w Slough, całkiem niedaleko Londynu.
Słyszałem kiedyś, że w mieście mnóstwa Polaków, Pakistańczyków i niemal zerowej populacji Anglików nawet rosół musi być z curry. Coś w tym jest, mało osób odwiedza tu McDonald’s, KFC czy Burger Kinga, mimo tego, że punkty tych sieci funkcjonują już od kilku lat. Rządzą tu lokalne punkty szybkiej obsługi serwujące pakistańskie sosy z baraniną i kurczakiem, samosy czyli coś na kształt muzułmańskich pierogów, shishkebaby, ugrzecznione hamburgery czy ćwierćfunciaki. Jest też kilka restauracji gdzie można zjeść standardowe jak schabowy z kapustą dania polskiej kuchni.

Wracając do samego KFC – lokal jest tak duży jak porcje pożywienia na pokładzie samolotów linii LOT. Za kasą sami Pakistańczycy, za punktem odbioru zamówień sami Pakistańczycy, w kuchni sami Pakistańczycy – nawet gdyby kierownictwo KFC miało taki zamiar to w tej restauracji wieprzowiny nikt nigdy nie da rady wprowadzić, bo wiązałoby się to z wymianą całej załogi.
Zapomnijcie o dolewce – pół litra napoju do zestawu i ani kropli więcej. Nie rozeznałem się do końca w menu, ale moje zwiady wystarczyły na zorientowanie się, że jest ono całkiem inne niż u nas. Zestawy, kubełki – wszystko wygląda tak podobnie jak Cezary Żak i Artur Barciś.
Po namyśle długim jak Hubba Bubba w rolce wybrałem kanapkę (burgera?) o nazwie Supercharger – wydawała się to być standardowa pozycja w menu: sezamowa bułka, podobna nieco do tych w Subwayu, dwa kawałki kurczaka w panierce, ser na kształt cheddara, majonez, sos i sałata.
SuperchargerSupercharger opisany jest na oficjalnej, brytyjskiej stronie KFC w ten sposób: Two mini breast fillets, a tangy sauce, lettuce and cheese all together on a 7 inch toasted sub.
Pierwszy raz nikt mnie nie oszukał – wystarczyło słowo mini by objawić mi prawdę o tych kawałkach piersi kurczaka rodem z Chikkera dostępnego w McDonald’s. Małe i nieforemne. Do tego soczyste, ale niesmaczne. Głównie powoduje to panierka, którą ktoś zbyt długo przetrzymał w rozgrzanym tłuszczu – jednym słowem spalona. Ciemnopomarańczowy sos z drobinkami czerwonych papryczek czy czegoś co ma je imitować przypomina bardzo kompozycję ChilliCheese, którą ostatnio miałem okazję się raczyć w punktach sieci Burger King przy degustacji Long ChilliCheese. Sos w kanapce Supercharger właściwie jest tak tangy jak Hanna Gronkiewicz-Waltz chętna do wydawania pieniędzy z kasy miasta na metro. W mojej opinii to bardziej kwaśno-ostra kompozycja, która zagłusza smak reszty składników…
Właściwie to co miałoby się tam wybijać?
Nieroztopiony ser, który wygląda tak dobrze jak Weronika Rosati bez makijażu? 7-calowa bułka, która swym delikatnym smakiem i mikrą objętością niczego nie zdominuje mimo, że jest miękka i posiada bardzo mi odpowiadającym sezamowo-maślanym aromat? Sałata, której ilość jak i chrupkość balansuje na poziomie otwartej tydzień temu 28g paczki chipsów Lay’s? Majonez, który jest po prostu majonezem?
Po raz kolejny potwierdziło się, że serwis w KFC, nawet bez presji (kolejka była tak długa jak film krótkometrażowy) nie potrafi odpowiednio złożyć kanapki – nie mam pojęcia z czego to wynika, ale znów otrzymałem produkt z tak ułożonymi składnikami jak gdyby ktoś puścił Ona Tańczy dla Mnie na kuchni i wszyscy zaczęli pracować jednocześnie pląsając. Sałata była wszędzie, sos uciekał z kanapki a mięso kurczaka było na krawędzi jak Sylvester Stallone.
Supercharger IIZawinięta w czarny jak zużyty olej silnikowy papierek kanapka dostarcza nam za niecałe 5.00£, 675kcal – przynajmniej według oficjalnej rozpiski KFC, bo w mojej opinii tyle kalorii w tej kanapce nigdy nie było i nie będzie.

Podsumowując kanapka jest odpowiednio choć prosto zestawiona. Nigdy w takich kompozycjach nie brakowało mi fajerwerków w postaci Jalapeno, anchois czy sera pleśniowego. Wystarczy bułka, konkretna ilość mięsa, kilka warzyw i sosy.
W tym przypadku się to jednak nie sprawdziło – bułka, choć nieco płaska jest odpowiednio smaczna i sycąca. Sałata miernej jakości, majonez występuje tu chyba jedynie w niekoniecznej roli zmiękczacza. Całości smak nadaje spalona panierka z nutą przypraw na soczystym kurczaku oraz ostro-kwaśny sos, który lekko wsiąka w bułkę. Sprawia to, że kanapka, która przed pierwszy kęsem zapowiadała się bardzo dobrze, po ostatnim pozostawia niesmak jak pogryzione przypadkiem ziele angielskie albo nawet ziarenko pieprzu. Była szansa na to by z tego prostego pomysłu wyciągnąć jak najwięcej, ale zrobiono wiele by końcowy produkt nie smakował najlepiej.
Aż obawiałbym się spróbować opcji Sweet and Fire skoro standard nie oferuje zbyt udanej kompozycji. Nie czuje się doładowany a tym bardziej super-doładowany.

Kurak

Witam Panie Tomaszu,

Dziękujemy za nadesłaną wiadomość.
Kurak to kanapka niedostępna w stałej ofercie Burger King Polska, jest ona na razie testowana w kilku restauracjach.

Zachęcam do śledzenia naszego fanpage na Facebooku www.facebook.com/burgerkingpolska, gdzie z pewnością będziemy informować o wszelkich nowościach.

 Pozdrawiam serdecznie

Taką odpowiedź otrzymałem gdy chciałem uzyskać nieco informacji na temat Kuraka – małej kanapki, kosztującej 2.95zł, z którą bliskie spotkanie przeżyłem w punkcie Burger King w Złotych Tarasach. Co prawda informacja jest lakoniczna i licząc, że na odpowiedź mailową czekałem trzy dni a na wiadomość od administratorów fanpage’a na Fb czekam już czwarty dzień i nic, to wydaje mi się to tak satysfakcjonujące jak B-Smarty w sieci KFC.
Oczywiście jest to dla mnie jak najbardziej zrozumiałe – amerykańska sieć chroni informacje o nowym produkcie gdyby okazał się klapą pokroju Kebaba z KFC i nie chcieli go wprowadzić do sprzedaży na całym terenie sieci… A jest się czego obawiać, ale to za chwilę.

Nie mam pojęcia w jakich innych punktach Burger King testuje Kuraka, ale na pewno ten proceder nie ma miejsca w Radomiu. A skoro sam King testuje Kuraka to czemu za tak przyzwoitą cenę nie miałbym przetestować i ja tej budżetowej kanapki?
Także do dwóch burgerów Big King XXL (jeden z dodatkowym patty, czerwona cebulką zamiast białej, sosem BBQ oraz prażoną cebulką, a drugi jedynie ze zmienionym kolorem cebuli z białej na czerwoną) zamówiłem Kuraka, który musiał być chyba wnoszony z zaplecza, przynajmniej tak to z mojej perspektywy wyglądało.
Kanapka standardowo zapakowana w papier, który bez trudu rozwinąłem i oto co ujrzałem w środku:
KurakKurak III

Lekko tostowana, miękka bułka, bez wyraźnego aromatu czy smaku – na pewno mniej smaczna niż ta w Rockerze czy Cheeseburgerze, którego można nabyć w sieci McDonald’s. Kilka krążków białej cebuli, która przyjemnie chrupie i jest dosyć mocna w smaku. Niestety, najbardziej wyczuwalne są pikle (których ilość nie przekracza dotrzymanych obietnic przedwyborczych Platformy Obywatelskiej), które połączono z miernym jak oceny na świadectwie Jolanty Rutowicz ketchupem. W ten sposób w całej kanapce dominuje smak octu, lekko przełamany przez bułkę oraz dodatki, które zawiera ketchup.

O czymś zapomniałem…
A! Mięso! A raczej: „mięso” – bo ten kotlet, placek, blin to w mojej opinii jedynie spłaszczony nuggets. Jego wnętrze ma podobną fakturę – jest białe, porowate, z drobinkami przypraw widocznymi w całej masie. Panierka na pozór robi dobre wrażenie – jest wystarczająco chrupiąca, ale nie posiada jakiegokolwiek smaku (co o jej nośniku również można powiedzieć).

Jako całość Kurak jawi się jako bardzo nieodpowiednio zestawiona kanapka, która może przyciągnąć ceną, ale jedynie za pierwszym razem. Spłaszczony nuggets, który nic nie wnosi do ogółu, bułka bez smaku, cebula, która w pojedynkę nie jest w stanie przeciwstawić się kwaśnemu i octowemu smakowi jaki fundują nam pikle oraz ketchup.
Zawsze warto próbować nowości, ale bądźcie ostrożni, bo jeszcze wprowadzą to na stałe do oferty.

Kurczak Długi (?) po raz drugi

Wczoraj zaprezentowane, przedwczoraj w punktach Burger King, a dziś ocenione.
Długie Kurczaki (tzw. Long Chicken) w Burger Kingu to historia długa jak Kamizelka Aleksandra Głowackiego czy jak kto woli Bolesława Prusa. Standardowy Long Chicken oferuje zwroty akcji rodem z serialu TVP Ojciec Mateusz, bawi jak Śmiechu Warte z Tadeuszem Drozdą na pierwszym planie, porywa jak kolejny odcinek Mody na Sukces, a na koniec stwierdzamy, że to co właśnie spożyliśmy dało nam tyle satysfakcji co obejrzenie konfrontacji jedenastek Bhutanu i Montserrat, walczących o przedostanie miejsce w Rankingu FIFA.

A może nowe odmiany Longów zatrą to złe wrażenie?
Tego co spodziewałem się już na początku po obu świeżych reprezentantach gatunku Długiego Kurczaka (łac. pullus longi) to to, że będą długie jak droga z zakrystii do ołtarza i to, że spożyje je szybciej niż czas potrzebny na odczekanie swego w kolejce do kas.

Przedstawiając oba nowe produkty amerykańskiej sieci posłużę się (tak idę na łatwiznę) opisami samego Kinga (a raczej jego pracowników zajmujących się marketingiem):
Long Beckon CheeseMiłość od pierwszego wejrzenia. Soczysty kurczak podany z bekonem i pysznym serem cheddar, w towarzystwie sałaty lodowej, pomidora i majonezu. Long Bacon Cheese z kurczakiem to pełnia smaku na całej długości!
Long Beckon Cheese
Long Chilli Cheese: Podwójna grillowana na ogniu wołowina, wyrazisty ser cheddar, ostre papryczki jalapenos i oryginalny sos chillicheese – a to wszystko podane w dłuuugiej bułce. Sprobuj i ciesz się smakiem dłuuużej!
Long Chilli Cheese

Przejdę do analizy, chwilę po tym jak poinformuję gdzie i w jaki sposób nabyłem rzeczone kanapki.
Miało to miejsce w Galerii Słonecznej w Radomiu – jeden z Longów został zakupiony w zestawie, który kosztowałby mnie 18.95zł, ale zamieniłem standardowe frytki na spiralki, których sama mikroskopijna paczuszka kosztuje 5.50zł, do tego napój z dolewką. W zestawie po wymianie (ah, to słynne Have It Your Way!) spiralnie pokrojone ziemniaki (albo masa ziemniaczana) kosztowały mnie dodatkowe 2.00zł, więc całość wymagała ode mnie niebotycznego wkładu 20.95zł za coś czym (z góry założyłem) się nie najem. Kolejna kanapka zamówiona bez zestawu kosztowała, standardowe dla obu nowości, 12.95zł.

Long Beckon CheeseCałość zamknięta jest w sezamowej, (według marketingowców) długiej bułce, z rozcięciem na samej górze – bułka jest smaczna, aromatyczna, lekko maślana, zapychająca i miękka – szkoda, że jest taka krótka… Cóż? Może u nas też kiedyś pojawią się Longi Xtra. Soczysty kurczak – jest soczysty, rzeczywiście. Średnio doprawiony, ale to dobrze, bo nie zaburza smaku całości, jest jedynie wkładką mięsna, która ma za zadanie maksymalnie nas nasycić. Panierka trochę naleśnikowa, mocno brązowa, lekko nasiąknięta tłuszczem i oferująca taką ilość doznań smakowych co przeżuwanie mąki wymieszanej z wodą. Na szczęście po tak mdłym i nudnym składniku głównym kanapki, sytuację po części ratują dodatki: sałata lodowa, mimo, że zwykła, jest zielona, świeża i chrupiąca, bekon wraz z serem wybijają się niewątpliwie w całej kompozycji i lądują na pierwszym planie, dodając kanapce wreszcie czegoś poza nieciekawym smakiem, znanym ze standardowego Long Chickena. Bekon nie jest chrupiący, ale za to soczysty, pełen smaku i jest go sporo. Cheddar to Cheddar, jeżeli mam coś dodać to tylko to, że nadal nie znalazłem kanapki do której by nie pasował. Do tych czterech składników można by dołożyć jakiś konkretniejszy sos i kompozycję uznałbym za naprawdę udaną, ale tu zdecydowano się na dwa składniki, które poruszają jak twórczość Doroty Rabczewskiej. Pomidor i majonez. Pierwszy z nich wyślizguje się z kanapki przy każdym kęsie jak mokre mydło z dłoni a drugi mu w tym bez ustanku pomaga – niestety psują ogólne wrażenie i sprawiają, że kanapkę chętniej spożylibyśmy jako lekkie śniadanie niż smaczny, aczkolwiek niekonkretny obiad.
VLUU L200  / Samsung L200VLUU L200  / Samsung L200

Long Chilli Cheese: Sam opis mówi nam, że w tej kanapce znajdziemy o kilka mniej składników niż w poprzednim przedstawicielu gatunku Longów. Jest jednak coś co kazało mi wierzyć, że ta kompozycja to coś więcej niż zwykła, nudna kanapka z majonezem i kurczakiem. Jest to oczywiście obecność Kingowej wołowiny oraz słówko chillicheese użyte do określenia sosu.
Pierwsze wrażenie jest znakomite. Nie licząc tego, że Long Chilli Cheese jest długi może jedynie w snach znawców marketingu, to ser roztopił się idealnie, jeszcze piękniej niż w niedawno jedzonym przeze mnie Royal Plain z McDonald’s. Na morzu sera ułożone zostały wysepki papryczek jalapenos i tak powstał całkiem spory archipelag ostrego smaku na falach ciemnopomarańczowego cheddara połączonego z sosem.
Zacznijmy od początku – bułka jest standardowa, nie będę powtarzał więc słów, które możecie odnaleźć nieco wyżej. Wołowina to ten sam smaczny, odpowiednio przyprawiony, soczysty i lekko łykowaty burger tyle, że w mniejszej, dopasowanej do bułki wersji. Słowo podwójna jest użyte nieco na wyrost, gdyż kawałki może i są dwa, ale razem odpowiadają wielkością jednemu ćwierćfunciakowi. Jalapenos, które osobiście bardzo lubię, są pokrojone na dosyć grube plastry. Raczej nikt nie dbał o to by usunąć z nich gniazda nasienne i dzięki tym dwóm zabiegom ich struktura jak i delikatnie ostry smak są świetnie wyczuwalne. Cheddar połączony z sosem chillicheese jest wręcz rewelacyjny, idealnie dopełnia smaku wołowiny i współgra z papryczkami. Jego konsystencja odpowiada wszystkiemu co w tej kanapce się znajduje, drobinki chilli znakomicie spełniają swoja rolę w sosie, który nie jest ani mdły ani kwaśny – bardzo dobrze zbalansowany między tymi dwoma biegunami.
Pierwszy kęs kanapki i piekło w gębie, już sięgam do 300ml (znów zmniejszone) kubka by to popić, ale nagle refleksja – to nie jest ostre, to jest… Pyszne! Ciężkie jak tankowce w Zatoce Perskiej zarazem wypełnione smakiem jak piersi implantami i ostre na tyle by nie psuć ogółu. Z założenia miała to być ostra, konkretna kompozycja i to niemal w stu procentach się udało – brakuje jej jednak rozmiaru na całej długości, nad czym ubolewam. Cztery czy pięć kęsów i już koniec, a chciałoby się by trwało to dłużej (co obiecywał sam King).
VLUU L200  / Samsung L200VLUU L200  / Samsung L200

Spiralki: Chyba ktoś zbyt często w siedzibie Burger Kinga oddawał się wątpliwej przyjemności delektowania się twórczością DJ’a Hazela. Po pewnym czasie słuchania jednego z jego największych hitów pod wiele znaczącym tytułem Sprężynka, wpadł na znakomity pomysł sprzedania większej ilości ziemniaków niż krojąc je na frytki. Spiralnie pokrojone ziemniaki, lub (jak wspomniałem wyżej) uformowaną masę ziemniaczaną na oficjalnej stronie Burger Kinga możemy znaleźć z takim oto opisem: Klasyczny smak frytek doprawiony unikalną mieszanką przypraw.
Spiralki
No cóż? Po pierwsze nie jest to klasyczny smak frytek – spiralki są bardziej chrupiące, momentami nawet twarde, żółte na powierzchni i delikatnie we wnętrzu. Doprawione przyprawami oraz solą sprawiają wrażenie smacznych, ale nie porywających. Na zdjęciach wszystkie są w całości, w rzeczywistości większość tego co osoba obsługująca frytownicę zapakuje nam do torebki mniejszej niż pakunki u jubilera to ułomki z pełnych spiralek, rozproszone jak grupy etniczne na Bliskim Wschodzie. Niektóre są bardziej inne mniej przypalone, zazwyczaj chłoną tłuszcz jak gleba na pustyni wodę, ale raczej w większości posiadają zadowalający smak.
VLUU L200  / Samsung L200

Podsumowując nowości w sferze sezonowej (oferowane będą jeszcze przez około dwa miesiące) Burger Kinga to: nudny, ratujący się smakiem boczku śniadaniowy sandwicz, do którego napchano zbyt wiele składników, znakomity, konkretny, ciężki i ostry niemal-burger ze znakomitym sosem i ogólną kompozycja oraz zabawne spiralki, które bardziej przyciągają formą i przyprawami niż smakiem.
Nawet gdyby spiralki były jeszcze smaczniejsze, nawet gdyby Long Chilli Cheese wzniósł się na wyżyny swoich umiejętności jak Władysław Kozakiewicz w 1980r. nawet gdyby Long Beckon Cheese został mniej flegmatycznym kolegą przy stole to na nic. Dodatek sera i sezonowe zestawienie kompozycji się sprawdziło, ale to też na nic, bo kanapki i paczka spiralek w stosunku cena do wielkości wypadają tak blado jak cera Tildy Swinton.
Polecam by spróbować i samemu ocenić ich smak, może komuś spodoba się nudziarz w stylu Beckon Cheese, a może ktoś inny polubi tak jak ja Chilli Cheese’a? Jednak spustoszenie, które wywołują one w portfelu i to które zostawiają w żołądku sprawia, że ja ani nie zakochałem się od pierwszego wejrzenia w pierwszym ani nie cieszyłem się smakiem dłużej z drugim.